Λήθη: Ένας κινηματογραφικός μύθος

Λήθη: Ένας κινηματογραφικός μύθος
Καλλιτεχνικό Σύνολο ‘Θέατρο της Εμπειρίας’ / Νίκος Φυτάς

Είμαστε λίγοι..

Ρισκάρουμε με ότι έχουμε

Ρισκάρετε με ότι δεν θα στερηθείτε

Αγαπάμε από ανάγκη

Αγαπάτε στην ανάγκη

Είμαστε λίγοι σ αυτό τον κόσμο

Είστε λίγοι για αυτό τον κόσμο

Count..

Γιατί? Γιατί να μετράς τις μέρες σου, να θέλεις να περάσει η βδομάδα τόσο κενά, να έρθει το Σάββατο τόσο γρήγορα, οο ναι αυτό το ευλογημένο Σάββατο που μπορείς να δεις όλο σου το φαίνεσθαι σε μια φωτογραφία ενός μαγαζιού "διασκέδασης".Έτσι, μόνο και μόνο επειδή δεν έχεις να κάνεις κάτι τότε και όλη την μέρα θα κάθεσαι και περιμένεις να περάσει και αυτή η μέρα. Βέβαια υπάρχει και άλλος λόγος να περιμένεις να έρθει το Σάββατο, γιατί δεν θα δουλεύεις τότε, ΝΑΙ ώρα να ξεκουραστείς απ την καθημερινότητα, μπράβο σου! Απλά να ξέρεις, δεν πρόκειται ξανάρθουν, είναι κρίμα να σου φεύγουν τόσο χλιαρά.
Βέβαια ο καθένας περνάει τις μέρες όπως επιλέξει, δεν αλλάζει αυτό, αλλά την επόμενη φορά καλύτερα να σκεφτείς τι πραγματικά αξίζει τον κόπο, όλα τ άλλα πάνε και έρχονται..

Λίγη προσοχή..

Ας πούμε ότι τα πράματα είναι κάπως περίπλοκα..

Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι, ακόμη και τα πιο εύκολα τα κάνουν περίπλοκα με τις ανασφάλειες και τους εγωισμούς που βγάζει ο καθένας. Αντιδρούμε κάθε φορά λες και ήμασταν μόνοι, λες και για άλλη μια φορά θα βρούμε μια άκρη μόνοι μας, και όχι γιατί δεν θέλουμε βοήθεια, αλλά γιατί δεν βλέπουμε αυτόν που πραγματικά θέλει να μας την δώσει. Παίζει γιατί περίμενες την βοήθεια από κάποια συγκεκριμένα άτομα.. Μην μπερδεύεσαι.. Αυτό δεν είναι βοήθεια που ζητάς αλλά λίγη προσοχή!
Δεν είναι κακό αυτό.. ίσα ίσα.
Όχι στα ίσα βέβαια, αυτά είναι για λίγους, και ακόμη λιγότεροι το βλέπουν και το εκτιμούν.

Μυρτώ Τάσιου: Η Αλίκη δε μένει πια εδώ

«…Νίκησα. Τώρα η ψυχή μου ησύχασε. Αυτό το βιβλίο το χαρίζω σε όποιον αγωνίζεται ακόμα, γιατί «la vita è bella».

Έχει είκοσι χρόνια να έρθει στην Ελλάδα. Έφυγε ένα χρόνο μετά τον θάνατο της μητέρας της, της ηθοποιού και ποιήτριας Κατερίνας Γώγου και δεν ξαναγύρισε.

Η ζωή της είναι στο Ουτζέντο, μία κωμόπολη, μεταξύ Καλλίπολης και Λέτσε, στην Ιταλία.

Όμως, τον τελευταίο καιρό, από την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής της και μετά -πέρα από τους σταθερούς φίλους που κρατούν επαφή μαζί της- η Ελλάδα έρχεται όλο και περισσότερο κοντά της. Οι αναμνήσεις έγιναν πεταλούδες

Ακόμη να λιώσουν οι πάγοι..

Ακόμη να λιώσουν οι πάγοι, μόνο ο ήχος του νερού που τρέχει θυμίζει αλλαγή

Ακόμη τριγυρίζει στο μυαλό μου τ' όνομά σου, όταν τ ακούω είναι σαν να ξυπνάω

Ακόμη περιμένω άδικα το χαμόγελό σου για να μου πάει 

καλά η μέρα

Ακόμη ψάχνω ένα αληθινό μα και δικό σου συνάμα,

καλημέρα

Ακόμη μια φορά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τα ίδια, δοκιμασμένη παγίδα με αποτέλεσμα αβέβαιο..

Ακόμη και μετά από καιρό το άρωμά σου

τριγυρίζει στο μυαλό μου

Ακόμη και τώρα μετά από τόσο καιρό τα σκηνικά παρόμοια, 

με άλλα συναισθήματα βέβαια

Ακόμη και τις ώρες που η πόλη αδειάζει

η θέση σου παραμένει ακλόνητη

Πόσο ακόμη θα ψάχνεις για κάτι να σε κάνει 

να νιώσεις ζωντανός

Ακόμη.. Δεν ξέρω πόσο, ο ήλιος βγήκε για άλλη μια φορά, 

το φως του ζέστανε την ατμόσφαιρα, καιρός ήταν..

Εξαίρεση..

Ξυπνάω πάλι στο μπλε χαλασμένο μου καναπέ
Όλα κομπλέ, νιώθω κομπλέ
Και αν αυτό είναι που δε σ’ αρέσει
Είμαι ότι είμαι και αυτό αγάπη μου δε θα αλλάξει ποτέ
Ακόμα και αν ο ουρανός πάνω στο κεφάλι μου πέσει
Για το καλό μου πες αντίο
Μα εγώ δε τη φοβήθηκα ποτέ μου αυτή τη λέξη
Γιατί αν νιώθεις κάτι που το αγαπάς μακριά να φεύγει
Να ξέρεις πως αν υπάρχει στα αλήθεια επιστρέφει