Θα μείνει για πάντα

"Γιατί δεν θα 'τανε οι λύπες μου

 και οι χαρές ίδιες δίχως εσάς 

γιατί στον κόσμο αυτό που πατώ 

διάλεξα να αγαπώ δέκα ανθρώπους 

γιατί ακόμα και αν τη μουσική μου ακούσαν χιλιάδες 

πάντα περήφανοι θα 'θελα να 'ναι 

για μένα εκείνοι οι δέκα μαλάκες. "

Πανδώρα

https://www.youtube.com/watch?v=TxqtQI9Lse8


Το άπιαστο μόνιμα κυνηγάμε

ξέρεις τι θέλω έλα μιλάμε 

τα μάτια μου lockαρανε το απίστευτο 

τον ίδιο ουρανό το ίδιο έδαφος κοιτάμε 

Το χρώμα του Γκρι

Μόνο από τη λύπη σου

Στίχοι:

Μεθύστε

Μεθύστε (Charles Baudelaire)

Πρέπει να 'σαι πάντα μεθυσμένος.
Εκεί είναι όλη η ιστορία: είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου
που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη,
πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα.
Αλλά με τι;
Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.
Αλλά μεθύστε.

Κράτα λίγο αγάπη (για το τέλος)

Οι εραστές λένε οι ποιητές δεν συναντιούνται γιατί υπάρχει πάντα ο ένας μέσ ’τον άλλο .

Οι ονειρευτές το ξέρουνε μα δεν αρκούνται για αυτό κράτα λίγο αγάπη,και εγώ θα σε προλάβω.
Οι στιγμές χάνονται γιατί δεν βρίσκουν χρόνο, και ο χρόνος δεν μας φτάνει γιατί είναι λίγος πάντα.
Οι αφορμές ,πεθαίνουν και εγώ τις σώνω τα σκαρώνω δυο στιχάκια πάνω στον εξάντα.
Οι ενοχές ,στοιχειώνουν τις συνειδήσεις ,μα η συγνώμη είναι πιο δύσκολη πολλές φορές .
Για αυτό τις εμμονές όσο και να τις αγνοήσεις τα ίδια θα σου λένε σιωπηλές .
Οι αρετές, ευνοούνται από την μοναξιά και ας διασύρονται μετά από τα θηρία μας τα ανήμερα.
Το χθες είναι μπροστά μας με μια σπρωξιά ,μα μην το αφήσεις να σου κλέψει από το σήμερα.
Εδώ να ξέρεις πως τελειώνουν οι ευχές και ο χρόνος έγινε αδίστακτος και αιμοχαρής.
Το αύριο δεν σώζεται με προσευχές γι’αυτό κράτα λίγο αγάπη να χαρείς..

Ποτέ ξανά (cover by lambrini)

"Λοιπόν! Αυτό το cover είναι πολύ ξεχωριστό! Το κομμάτι το έχει γράψει ένας πολύ καλός μου φίλος με ένα φίλο του μερικά χρόνια πριν. Μου το είχε στείλει κ επειδή το αγάπησα μου έδωσε το ελεύθερο να το διασκευάσω. Με εκφράζει τόσο πολύ κ πιστεύω κ σε πολλούς από εσάς θα ισχύσει αυτό. Ελπίζω να σας αρέσει!"

Nova

There’s a story about a place my friend 

About a planet I’ve been there a long time ago 

Stories telling about what happened 

As I travel through the black and white 

Staring only at the corners, 

my vision turned to blue 

And I focus at the center 

Το μίσος..

Είναι το μίσος παράξενα φτιαγμένο
αχόρταγο κομπλεξικό και ξυρισμένο
στοιβαγμένο σε φάλαγγες και σε πυρήνες
σε εθνόσημα, μαχαίρια και κρεατίνες
σε ψηφοδέλτια, κανάλια και ειδήσεις
λέει ανέβηκε το μίσος στις δημοσκοπησεις

2nd THESSALONINK + 7th STREET MODE FESTIVAL

Τα 2 μεγάλα φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ενώνουν τις δυνάμεις τους. Το διεθνές συνέδριο τατουάζ συναντάει το φεστιβάλ της street κουλτούρας! Tattoo, street art, street dance, action sports, fashion shows, happenings και πολύ μουσική!

She

She sold my soul
But I can make it alright
She told no more and I cannot breathe at night


You killed me girl,
How you expect me to feel?
You took me my life
And everything I need

Rebirth

You know we're used to all this mess, somehow we get by, day by day
we'll never settle for nothing less, nothing less than everything
so this is a call to everyone, everyone that stands in the shadows
it's time we get back the world they've taken from us..

Η Ζωή μας είναι κύκλος

είναι γέννηση και θάνατος

είναι ξύπνημα και ύπνος

είναι πόλεμος, ειρήνη, αγάπη και μίσος

Αναγέννηση μετά την πρώτη μέρα

κάθε μέρα εξερεύνηση 

επίθεση στην απογοήτευση

σηκώνουμε κεφάλι και το κρατάμε ψηλά

για την εκδίκηση

Διάφανες αυλαίες

Στίχοι: Ανδρέας Εμπειρίκος
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες.
Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει.
Όταν τα κλείνω, βλέπω μπρος μου ό,τι ποθώ

********
Η ποίηση είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της
όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τα άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά της αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.
Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα !

Ο πασιφιστής κύριος Μαραβέγιας

Τον γύρο του Ίντερνετ, κάνει ένα σημείωμα του τραγουδοποιού Κωστή Μαραβέγια που με αφορμή τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις μνήμης για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και ταυτόχρονα αλληλεγγύης για τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό αλλά και την κρατική βία και λαϊκή βία που αναπτύχθηκε σε αυτές καταλήγει: «Θερμή παράκληση να καθαριστούν τα παγκάκια της Αθήνας από τα χημικά και τις μολότοφ. Θέλω να βγω με το κορίτσι μου σήμερα που ναι Κυριακή, να τη φιλήσω σε παγκάκι». Την ίδια ώρα εκατοντάδες καλλιτέχνες στάθηκαν στην άλλη όχθη και μίλησαν αλληλέγγυα για τον Ρωμανό. Ανάμεσά τους με ξεχωριστό κείμενο ο μέγας συνθέτης Δήμος Μούτσης.

Ρίχνουν αυλαία οι Χαΐνηδες..

Οι Χαΐνηδες, ένα από τα μακροβιότερα, αλλά και σημαντικότερα σχήματα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής «ρίχνουν αυλαία», μετά από 2,5 δεκαετίες πολύ σημαντικής δημιουργίας, παρακαταθήκης, αλλά και συνεργασιών που σημάδεψαν το χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Υπήρχαν και κατά το παρελθόν δυσκολίες, που ξεπεράστηκαν και έδωσαν παράταση στη δημιουργική συνύπαρξη των μελών. Αυτή τη φορά, όμως, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, πρόκειται για οριστική εξέλιξη και οι Χαΐνηδες θα αναστείλουν τη συλλογική δράση τους.
Πριν από αυτό, το σχήμα, που διατηρεί καταβολές από την Κρήτη και τη μουσική της παράδοση θα δώσει στην Αθήνα μερικές παραστάσεις με τον «Ερωτόκριτο» και κατόπιν τα μέλη θα κινηθούν αυτόνομα. Ας ελπίσουμε βέβαια ότι θα ξανασμίξουν για να μας μαγέψουν ακόμη λίγες φορές..

Τι να θυμηθώ

Δεν πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ’ την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ’ τα μάτια σου
Που `χω να τα δω ένα μήνα

Πολιτεύεσαι..

Έτσι κάτι για τις μέρες μας..

Στίχοι: Υπόγεια Ρεύματα
Μουσική: Υπόγεια Ρεύματα


Πολιτεύεσαι
και δεν ντρέπεσαι

Για να νικήσουν..

Πες πως γεννιέσαι και έχεις λεφτά, σπίτια και κότερα κι εξοχικά

Και πως ανήκεις στην κατηγορία εκείνη που λέμε ‘καλή κοινωνία’

Πρωτόδες το φως σε κάποια κλινική, μα φυσικά και ιδιωτική

Πήγες στα νήπια και τα προνήπια και γενικά τα ξεκίνησες ήπια

Κι ύστερα ήρθε εκείνη η ώρα που για τα σχολεία σου λένε προχώρα

Για να λάβεις μόρφωση που να ‘ναι όσια κι όπως θα μάντεψες όχι δημόσια

Δε σ' αδικώ..

Δε σ' αδικώ που δε μ' αγάπησες ποτέ
πιότερο σ' είχα απ' όσο ήθελα να σ' έχω
μες στην καρδιά μες στου μυαλού μου το μπερντέ
να χρωματίζεις στη ζωή μου ότι έχω.
Άδειο κουφάρι βρήκες έτσι από εμέ
έναν καθρέφτη βιαστικής λάγνας ματιάς σου
πως ένα γράμμα που δε διάβασες ποτέ
νά 'χει αγγίξει μονοπάτια της καρδιάς σου.
Μακραίνω μα δε φεύγω από κοντά σου
αυτή τη ρότα χάραξε ο σεβντάς σου
κι αν χάνω από τους χάρτες μου σημάδια
φταίει που έριξα στραβά της τύχης μου τα ζάρια..

Θέλω την μέρα που θα φύγεις..

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος